Mapping van habitats is een belangrijk instrument voor de beoordeling van de vooruitgang op weg naar de Europese biodiversiteitsdoelstellingen voor 2030, de mondiale Aichi-doelstellingen en meer bepaald de EU-Habitatrichtlijn en de Natuurherstelwet. In Europa zijn al veel initiatieven genomen, van lokale tot nationale schaal. Op Europese schaal blijven habitatkaarten echter beperkt tot een zeer grove ruimtelijke resolutie van 1 km tot 10 km en zijn zij vaak slechts een voorspelling van de geschiktheid van de habitat in plaats van een harde classificatie. Recente vooruitgang op het gebied van machinaal leren en kunstmatige intelligentie, in combinatie met de hoge resolutie aardobservatiegegevens en de afgeleide, door teledetectie verkregen essentiële biodiversiteitsvariabelen, verbeteren de Habitat Mapping die rechtstreeks kan worden gebruikt voor beleid zoals herstelwetgeving, bestuivingsinitiatieven en het behoud van het natuurlijk kapitaal van Europa.
Blog post door Bruno Smets
Lees meer
